(deze keer mijn eigen column zoals die te lezen was in Salt magazine)
Februari 2003, Lake Toba, Sumatra - Het is een bloedhete dag en ik zit op een balkon met uitzicht op het grootste vulkaanmeer ter wereld. Vanuit het niets lijk ik de bevestiging te krijgen voor iets waar ik al vaker tijdens deze backpackreis over na zat te denken. 'Ja, ik doe het!'. Dat was het moment dat ik met mezelf afsprak om voortaan te doen wat ik echt leuk vind.
De reden? Net als veel anderen, denk ik, leefde ik jarenlang op de automatische piloot. Ik had een baan, waar ik iedere dag braaf achter mijn computer ging zitten. Had een relatie, fijne familie; kortom, alles ging z’n gangetje. Totdat een aantal onverwachte omstandigheden me wakker schudde: Mijn vader overleed en mijn vaste relatie ging voorbij. Vanaf dat moment hoorde ik steeds vaker het stemmetje 'is dit alles?' En het alsmaar job-hoppen kon dit gevoel niet veranderen. Uiteindelijk besloot ik mijn baan op te zeggen en vier maanden met mijn rugzak de wereld in te trekken.
Een nieuwe weg inslaan is moeilijk. Het is keihard keuzes maken en veel zekerheden loslaten. Ik heb het gedaan, met alle angsten die daarbij horen, maar sindsdien geniet ik van alle kleine stappen die ik zet en heb ik geleerd tegenslagen te relativeren en ze te zien als les.
Eén van de keuzes die ik maakte, was om parttime te gaan werken om zo tijd en energie vrij te maken voor nieuwe plannen. Als optimist en met mijn sterrenbeeld weegschaal ben ik altijd op zoek naar evenwicht. Zo zag ik overal om mij heen inspirerende en positieve dingen gebeuren en het verbaasde me dat je daar op tv en in de krant nauwelijks iets van hoort.
En zo ontstond mijn plan, ik wilde tegengas gaan geven aan het huidige aanbod van angst, sensatie en oppervlakkigheid dat de media ons dagelijks voorschotelt. Zo ben ik uiteindelijk op internet een platform gestart dat zinvol nieuws en informatie biedt. Een landingsbaan voor mensen die wat anders willen.
We zijn inmiddels drie jaar verder en er is veel gebeurd. Ik noem mezelf tegenwoordig uitgever van zinvolle informatie en sta op het punt om na drie jaar mijn zoveelste parttimebaan op te zeggen. Ik heb namelijk besloten om nu echt fulltime aan mijn eigen projecten te gaan werken. Ondertussen probeer ik vooral te genieten van de reis die mijn droom aflegt en focus ik op het moment in plaats van me op het einddoel te richten.
Ook merk ik dat er steeds meer mensen bewust kiezen voor een andere manier van leven. Ik zie het weer als een weegschaal die volgens de natuurwetten altijd op zoek is naar de balans. Als iets te ver doorschiet naar één kant, wordt het tegenovergestelde automatisch interessant. Kwaliteit lijkt hierbij tegenwoordig gelukkig vaak belangrijker dan kwantiteit en echte kwaliteit van leven hoeft niet veel te kosten. Op mijn visitekaartje staat al drie jaar 'the best things in life are free'.
Hierover heb ik dus serieus overwogen om een 'tegen-column' aan te vragen of in te dienen. Maar omdat ik het meer een uitwisseling van gedachten vind en ik op dit moment niet zo samenhangend schrijf, heb ik daar van af gezien en geef ik nu zo een reactie.
Om de één of andere reden dringt zich binnen zeer korte periode bij mij althans elke keer weer deze suggestie op- Gooi het roer om, of sta op zijn minst stil bij waarom je kiest voor gesetteldheid.
Ik ben één van die 40ers die zo langzamerhand alles heeft wat hij zou moeten hebben: Eigen huisje, eigen autootje, eigen motortje, eigen vrouw (en nee ik waag het niet daar 'tje' achter te zetten), vaste baan (plus nog een tijdelijke baan, plus een activiteit waar ik contractueel elke keer 4 jaar aan vast zit...), eigen bootje (een opblaaskajak, maar toch...). Wat nog ontbreekt is nakomelingen, maar daar twijfelen we ernstig over. Voor de rest heb ik pakweg 10 jaar hard gevochten om het bij elkaar te krijgen. Maar nu komt dus eerst een goede vriendin van me met de vraag wat het maakt dat ik gaandeweg gesetteld ben want het past niet bij me volgens haar. Een andere vriendin zegt dan vervolgens dat dit soort stilstand volgens haar dodelijk is- ik zou verder moeten. En nou weer Robbert met zijn verhaal over 'het roer om'... Wat moet ik daar mee...? Het brengt me allemaal aan het peinzen.
Is het omdat ik 40 ben?
Is het omdat het 'hoort' dat die vraag zich op doet? Waarom zou ik wat moeten veranderen? Het is voor ons (want nu spreek ik voor mijn vrouw en mij samen) eigenlijk pas sinds kort dat we beiden een vaste baan hebben en een eigen huis. De enige constante de afgelopen 16 jaar was dat wij samen waren. Voor de rest was het min of meer chaos in ons leven.
We hebben afgelopen tijd kunnen lezen over de Quarterlife Crises, waar mijn vrouw gezien haar leeftijd in zou moeten zijn beland. Ik zou zo langzamerhand in de Midlife Crises moeten zijn beland. En dus zouden wij misschien moeten besluiten dat het roer maar weer om moet?
Ik heb een wetenschapper ooit wel eens horen vertellen dat een deel van die onrust omstreeks ons 40ste wel eens te maken zou kunnen hebben met dat de mens vroeger niet veel ouder werd dan 40. Als je dus die leeftijd passeert, dan wordt je onrustig omdat je de gemiddelde leeftijd die wij millenia lang niet overschreden, passeert. Zo langzamerhand zou ik dus dood moeten gaan of zo. Wel, liever niet. Dan maar óf het roer om, of in alle 'rust' verder met settelen.
De tweede genoemde vriendin is 19 en zit dus op een leeftijd dat zij wéét dat alles nog mogelijk is in de wereld. Zij staat aan het begin van haar leven en settelen is dus wel het laatste wat zij zou willen voor wie dan ook. De eerst genoemde vriendin van 27 is zelf zo rusteloos en nog midden in haar ontwikkeling dat zij bang is om verstrikt te raken in vastheid en verplichtingen. En zo vragen zij zich beiden af waar ik met mijn vastheid sta omdat ik me zo niet gedraag. Zit ik dan echt zo vast...?
Ik denk dat het maar net is wat je ambieert. Wij kijken amper tv, hebben het druk met toneel, militair, saxofoon, motoren, vrienden, Jazz en al die geneugden die de grote stad ons pleegt te bieden. We kijken nog steeds geen voetbal, maar voor de rest... En uitgerekend nu nu dat alles op zijn plaats valt, krijgen we ook beiden meer aandacht van andere vriendjes en vriendinnetjes dan we ooit eerder hebben gehad, en openen zich allerlei mogelijkheden die we nooit eerder zo heftig zagen. Hoe ironisch- nu we het meeste te verliezen hebben, doen zich de meeste mogelijkheden en risico's voor. Alles blijkt nog steeds mogelijk, terwijl ons hele patroon dat lijkt tegen te spreken.
Ik denk dat Robbert het goed aangeeft dat als je het gevoel hebt op een dood spoor te zijn geraakt met je leven, je dan moet gaan zoeken naar nieuwe paden.
Een voor de rest- zoals de Buddha het zei- het is niet de bestemming die er doet, maar de weg erheen. Ik denk dat zolang het dus voor ons interessant is zoals het nu gaat, wij er maar even voor kiezen niet zozeer het roer om te gooien, alswel eerder het roer de stroom te laten volgen en de boot zijn eigen weg te laten kiezen. drastisch bijsturen kan dan altijd nog...
Dank jullie wel Robbert, A'tje, Lotje en MC voor het blijven prikkelen.
Geplaatst door: Jan | 21 juni 2006 om 22:39
en zo moet je altijd weer naar eigen inzicht en goeddunken je leven invullen.Ik kan niets meer 10 jaar voor me uitschuiven, daarom nu ik 70 ben de vlaamse antieke passpiegel plus antieke duitse kast verkocht, de euries voor een ticket New-Zealand, mijn oude bekende woonland. Maar....eerst nog een weekje in Duitsland fietsen. Mocht ik ooit echtoud en bv ziek worden, hoef ik nooit te denken--had ik maar..
groeten--Maartje
Geplaatst door: maartje | 14 juli 2006 om 16:53
Je hebt een moeilijke weg gekozen, maar je bent wel helemaal op je gevoel afgegaan en ik denk dat het allerbelangrijkste is. Ikzelf, 36 jaar, al 15 jaar erg gelukkig met mijn vriend, goede baan, leuk huis, zit ook op zo'n punt dat ik denk: is dit het nou? Ben ik nou echt gelukkig met wie ik nu ben en wat ik doe? Het antwoord weet het al........................
Jammer genoeg ben ik nog niet zo ver dat ik de zekerheden los kan laten, maar diep in mijn hart weet ik wat mij te doen staat. Ik hoop dan ook oprecht dat er een moment komt in mijn leven dat ik verlost zal zijn van mijn ego en kan gaan genieten van mijn eigen vrijheid ;-)
Geplaatst door: Erica | 18 juli 2006 om 13:27
Jan, volgens mij heb je jouw roer al omgegooid, van chaos naar settelen. Het roer omgooien kan op zoveel manieren, en als het lukt, dan is daar die rust en dat bevredigende gevoel, dat jij beschrijft. Zo ervaar ik het zelf. Ik heb drastische stappen genomen de laatste jaren door voor mezelf te beginnen. Het is zowel het avontuur zoals Robert beschrijft, al de rust die ik bij jou lees. Dit ligt niet zover uit elkaar als het misschien lijkt.
Geplaatst door: Mieke Siemons | 2 oktober 2008 om 14:10
Wat een mooie, positieve site is dit! Ik geloof er in, in positivisme, in geloven in jezelf en gaan staan voor jezelf.
Drie jaar geleden ben ik in één klap mijn relatie, baan en huis kwijtgeraakt, maar inmiddels heb ik het meest kostbare teruggevonden: mezelf.
´Ik´ ben weer ´ik´ en dat geeft rust en zekerheid (ook als het even niet zo lekker gaat...)
De beste dingen in het leven...dat zijn geen dingen..
dat zijn mensen die oog hebben voor een ander, goed nieuws "zaaien", zodat vertrouwen kan groeien.
Dus dank je wel voor deze mooie site!
:-) groeten van Martine.
Geplaatst door: Martine | 28 januari 2009 om 22:55