Toen de Club van Rome in 1972 haar beruchte rapport Grenzen aan de groei uitbracht, ging dat vergezeld van een deadline. Wanneer we onze levensstijl niet zouden veranderen, zouden we binnen honderd jaar afstevenen op een ernstige crisis. Tegen die tijd zouden bevolkingsgroei, gebrek aan voedsel, vervuiling en uitputting van natuurlijke bronnen de aarde grotendeels onleefbaar hebben gemaakt.
Eén van de leden van de Club van Rome, Ervin Laszlo, heeft met lede ogen moeten aanzien dat we toen niet hebben geluisterd en vertelt tegenwoordig nog steeds hetzelfde verhaal – met één belangrijk verschil: de deadline is een stuk dichterbij gekomen. In plaats van honderd jaar – nog een comfortabele marge, omdat mensen ervan uitgingen dat de crisis hén niet zou treffen – hebben we nu, volgens Laszlo, nog hoogstens tien jaar om het tij te keren.
Waarom hebben we toen niet geluisterd? Waarom hebben we toen niet voldoende maatregelen genomen? Wat heeft ons ervan weerhouden gezamenlijk het gevaar af te wenden? Het antwoord is: 'we waren te druk bezig met elkaar te bestrijden'. We waren te druk met ruzies over macht, religie en geld. We hadden het te druk met onszelf om te luisteren naar moeder Aarde.
Jaren geleden verkeerde Engeland in een soortgelijke situatie. Terwijl het volk klaagde over te dure huizen, schoenen en auto's rolden parlementsleden over elkaar heen – althans, degenen die niet waren geroyeerd vanwege buitenechtelijke seks. Een columnist van The Times zag maar één oplossing voor de malaise: oorlog voeren. Tijdens oorlogen staan de neuzen immers weer dezelfde kant op en slaan ze de handen ineen. De columnist raadde aan om Zweden binnen te vallen; vredelievende lui tenslotte, die niet zo hard zouden terugslaan...
In navolging van mijn Britse collega zou ik ook een oorlog willen aanbevelen: een oorlog tegen de vernietiging van ons milieu. In deze oorlog zullen we, voor het eerst, niet tégen elkaar vechten, maar mét elkaar. We zullen een gezamenlijk doel hebben om voor te leven, in plaats van een reden om te sterven.
Al vaker heeft de mensheid laten zien tot grootse daden in staat te zijn wanneer de rijen worden gesloten. Met een duidelijk doel en deadline zullen we in staat zijn tot wonderen. Toen president John F. Kennedy in 1961 meedeelde dat hij binnen tien jaar een man op de maan wilde hebben, is dat gelukt dankzij een collectieve inspanning. Miljarden werden vrijgemaakt, wetten werden aangenomen en een gigantisch team ging aan de slag om Neil Armstrong op 21 juli 1969 op de maan te zetten.
Maar vóórdat we met zijn allen ten strijde trekken om de planeet te redden, is er een andere strijd die moet worden gewonnen: de oorlog van binnen. Laszlo zegt het zo: "Wanneer mensen hun bewustzijn niet veranderen, zal geen enkele maatregel werken." Ieder van ons wordt uitgedaagd om – binnen tien jaar – het innerlijke gevecht tussen haat en liefde in het voordeel van de liefde te beslechten. Win die oorlog! Win hem voor jezelf en voor ons allemaal.
'De column van... ' is deze keer van Tijn Touber en met toestemming overgenomen van Ode magazine
En nog steeds heeft de mensheid het te druk. Met oorlog voeren, en met graaien. Zoveel mogelijk geld beheren, voordat de wereld op is..
Geplaatst door: Redstar | 9 januari 2007 om 16:24
En toch blijf ik dorgaan op de weg die in dit artikel voorgesteld wordt. Ik laat mij niet weerhouden door ontmoedigend gedrag van vele anderen om mij heen......bewust een positief bord voor mijn kop!!!!
Geplaatst door: Ilona de Graaff | 9 januari 2007 om 17:05
Ik zou eerder zeggen: Vind vrede in jezelf en vervang angst door liefde.
Geplaatst door: Saskia | 10 januari 2007 om 10:47
Het is alleen soms zo moeilijk om het vol te houden. Je wordt meegezogen in de sleur, en het vechten word ik soms beu. Het is 'makkelijker' om je mee te laten voeren, onbewust te zijn van alles om je heen, te bewust te zijn van wat jij wil. Waarom moet er altijd een soort materiele beloning zijn voor goed gedrag, geld of meer (gratis) spullen, waarom niet dingen doen of laten omdat we zo de planeet redden?
Dat was mijn persoonlijke oorlog van binnen ;)
Hopelijk win ik... xxx
Geplaatst door: MissKoekie | 11 januari 2007 om 20:09
Nou ik ben benieuwd of 2017 echt zo een rampjaar wordt. Tot nu toe is nog geen enkele voorspelling uitgekomen van doemdenkers zoals Meyers, Ehrlich en Meadows.
Waarom zou ik een persoonlijke oorlog van binnen voeren tussen haat en liefde? Ik haat haat en heb de liefde lief. Als ik iemand eten of drinkwater zie verspillen of met de auto zie rijden dan haat ik deze persoon niet, nee ik heb deze lief van binnen.
Hopelijk weet de doemdenkende milieubeweging ook plaats voor liefde in haar hart te vinden voor de medemens. Samen kunnen we er een mooie wereld van maken. Niet voor over 100 jaar, maar nu!!
Geplaatst door: John | 20 januari 2007 om 12:48