Er waren eens twee monnikken die al veertig jaar bij elkaar woonden en nog nooit ruzie hadden gehad. Op een dag zei de ene monnik tegen de ander: "Vind je ook niet dat het eens tijd wordt dat we ruzie hebben, al is het maar voor één keer?"
"Goed", antwoordde de andere monnik. "Laten we maar meteen beginnen. Waar zullen we eens ruzie over maken?"
“Over dit stuk brood misschien?”, opperde de eerste monnik.
"Oké laten we ruzie maken over dit brood. Hoe gaan we dat aanpakken?", vroeg de andere weer. "Dit brood is van mij en van mij alleen", zei de eerste monnik.
"Oh ja? Houd het dan maar", zei de tweede monnik.
Bron: Verhalenkaart






Autistische monnik? :)) Grapje.... maar af en toe eens ruzie? Niets mis mee hoor, beter dan onverschilligheid....
Geplaatst door: Ronald | 25 oktober 2007 om 17:50
Euh eigenlijk is ruzie onbalans, dus it's no big deal, maar je kunt er wel degelijk overheen groeien :)
Geplaatst door: Albert | 25 oktober 2007 om 23:37
het is mooi om respect voor elkaar te hebben maar ook je eigen grenzen niet uit het oog te verliezen. Balans daarin te vinden.
Geplaatst door: Sylvia | 26 oktober 2007 om 8:26
Hmmm, dan toch onbalans die zo weer in balans wordt gebracht.....
Geplaatst door: Ronald | 26 oktober 2007 om 8:48
erg jammer dat discussiëren in relaties vaak als ruzie wordt gezien.
Geplaatst door: james | 26 oktober 2007 om 13:51
Verdorie, kunnen jullie nou niet eens met mij ruzie maken over deze stelling. Valt me vies tegen.
Geplaatst door: Albert | 26 oktober 2007 om 15:18