Prins Charles zal de Olympische Spelen in China boycotten. Officieel is er geen reden, maar het lijkt vooral op een protest tegen de bezetting van Tibet, meldt The Daily Telegraph.
Volgens de privé-secretaris van de Britse kroonprins is het algemeen bekend dat Charles zich al lange tijd voor Tibet interesseert. De secretaris bevestigt dat Charles de openingsceremonie aan zich voorbij laat gaan.
Volgens The Daily Telegraph zou Charles niet alleen de opening van de Spelen, maar ook alle andere evenementen boycotten. De campagnevoerders voor een vrij Tibet hopen dat het voorbeeld van Charles wordt gevolgd door andere hoogwaardigheidsbekleders. (Bron: De Telegraaf)
Zie ook: China onderdrukt Tibet al 55 jaar
George Bush ontvangt de Dalai Lama
Tibet wil naar de Olympische Spelen
China en de Olympische Spelen
Er is de laatste tijd veel discussie ontstaan rondom de Olympische Spelen in China aanstaande Augustus.
Vele partijen grijpen deze mogelijkheid aan om maximale media exposure te verkrijgen om misstanden in China aan de kaak te stellen.
Op zich vanuit onze “point of view” zeer begrijpelijk en ook vanuit onze zelfbeeld over hoe de wereld eruit behoord te zien een moreel goed initiatief.
Toch willen wij daar enkele kanttekeningen bij plaatsen over hoe om te gaan met China. Chinezen zijn een trots volk met een zeer oude cultuur. Hoewel het land grote armoede heeft gekend , en waarbij grote delen in China nog steeds arm zijn ten opzichte van het Westen , is met name het Chinese volk ontzettend trots dat de Olympische Spelen daar wordt gehouden.
Diegene die Pauw & Witteman hebben gezien, zagen een wat opstandige mevrouw Lulu Wang reageren op het initiatief van Erik van Muiswinkel. Dit terwijl zij zegt slachtoffer te zijn geweest van het regime in China. Haar argumenten kwamen niet altijd even goed naar voren maar zij doorziet wel heel goed het belang van de Olympische Spelen in China.
Afgelopen 25 – 30 jaar is er langzaam maar zeker een verandering gaande in China wat wij als regelmatige bezoekers aan dit land telkens weer doet verbazen. Het land heeft een enorm potentieel in zich en iedereen die wel eens in China geweest is de afgelopen vijf jaar begrijpt dat China hard op weg is om de grootste economische macht te worden in de wereld. Een dergelijke machtsverschuiving is niet iets van de laatste tijd. Door de eeuwen heen hebben wij de VOC gehad , de Spaanse overheersing , de Franse en ook de Engelsen hebben lange tijd een centrale rol gespeeld in de Wereld.
Door nu massaal met ons vingertje te wijzen naar China, doen wij China geen recht. In Nederland alleen al is onze periode van koloniale overheersing in Indonesië , nog niet eens zo lang geleden, slecht bespreekbaar. En laat staan om te praten over mensenrechten schendingen die Nederland in Indonesië heeft gepleegd. In China reageert men dan ook ietwat met de wenken gefronst van “ Nederland is dat niet dat land dat als eerste mensen ontvoerde en als handelswaar verkocht?”
Zoals China bij monde van haar Ambassadeur al aan heeft gegeven heeft geen enkel land de mensenrechten goed op orde. Het door ons verkondigde geloof van democratie dat wij verspreiden, constateren wij dat ook hiervoor een hele hoge prijs wordt betaald. Alleen in Irak al zijn er nu al meer doden gevallen dan onder het regime van Saddam Hussein.
En onder het mom van democratie, vervoeren wij andersdenkenden tegen hun wil naar allerhande geheime locaties en schenden wij ook massaal de mensenrechten. Guatanamo Bay is hiervan ook een goed voorbeeld.
En ook wat meer dichtbij huis, komen wij ook wel eens misstanden tegen in onze democratische samenleving. Nederland heeft indertijd tegen de Europese grondwet gestemd om terstond na de “nee” stemming overeenkomsten te tekenen met de lidstaten voor persoonsgegevens uitwisselingen. Zodat je als je van je vakantieadres in Frankrijk naar huis toe rijd op tijd je acceptgiro in huis hebt mocht je in Frankrijk te hard hebben gereden. Terwijl hier volgens ons tegen was gestemd. Op zich is het niet iets van gisteren, macht corrumpeert altijd en dat is een probleem op zich van de wereld.
Er zijn voldoende voorbeelden te noemen waarbij democratie eigenlijk ook weer niet echt democratisch is. De leiders van China worden bijvoorbeeld al democratischer gekozen dan de Burgemeesters hier in Nederland. En ook de weg naar de top in China heeft al vele stemrondes doorlopen vanaf locaal niveau.
Zoals al eerder in deze brief gezegd, is China een trots volk , en het is daarom ook belangrijk om China “gezicht “ te geven. Wij hebben talloze Chinese delegaties hier in Europa gehad en hebben vele belachelijke situaties meegemaakt, waarbij zij uiterst vriendelijk bleven maar ons het schaamrood op de kaken stond.
China streeft naar een meer harmonieuze samenleving en het is in ons allen belang dat wij de Chinezen hierin steunen. Dat zij andersdenkend zijn moeten wij respecteren. Dat wil niet zeggen dat wij geen vrienden kunnen zijn. Dat een land met 1,3 miljard geregistreerde Chinezen zo in de hand gehouden wordt is een enorme prestatie. Wij hebben al problemen met enkele rel Marokkanen in Amsterdam die wij al niet in de hand kunnen houden.
We mogen blij zijn dat China niet zo’n abrupte omwenteling heeft meegemaakt zoals in Rusland heeft plaatsgevonden. Dit zou wel eens tot een totale Burgeroorlog geleidt kunnen hebben waarbij wij wellicht een paar honderd miljoen Chinezen hier op de thee zouden krijgen.
Nee dat de Chinese centrale overheid het stapsgewijs gecontroleerd laat groeien, getuigd alleen maar van grote wijsheid. We praten wel over een land met bijna twee keer zoveel inwoners als Europa en de Verenigde Staten bij elkaar.
En dan te bedenken dat nagenoeg elke beursgenoteerd bedrijf wel een productieafdeling in China heeft en sommige al meer dan honderd jaar. Het Westen heeft lange tijd gebruik gemaakt , en nog , van de lage lonen aldaar en ik laat aan ieders fantasie over onder welke omstandigheden dit soms heeft plaatsgevonden. Om vervolgens een speciale importheffing te gaan opleggen op de met name door onze eigen geproduceerde artikelen in onze fabrieken in China.
Daarnaast voelen de Chinezen zich ook al veelal geschoffeerd en zich als tweederangs burgers naar de rest van de wereld toe. Onlangs hebben wij een petitie aangeboden aan de Tweede kamer en later ook nog eens aan het Europarlement voor een versoepeling van het visa beleid en werkvergunningen. Wij kunnen vanuit het Westen in een paar dagen een werkvergunning krijgen in China en andersom doen wij heel moeilijk. We willen wel weer profiteren van hun kapitaaloverschotten. Vraag maar aan de Verenigde Staten of ze daar blij mee zijn, zij waren allang failliet zonder Chinese hulp. En dat terwijl wij in Europa per inwoner zo’n 400 euro per jaar extra te besteden hebben dankzij China en het gebruik van de lage lonen aldaar.
Wij vinden dat wij China als onze vrienden moeten beschouwen , en als vrienden kan je in China, echt alles in goede harmonie bespreken. Maar dat doe je in vertrouwelijke gesprekken met hen en niet in het openbaar. In het openbaar spreek je over de mensenrechten in zijn geheel in de wereld, niet alleen dat van in China.
Wij kennen de Chinezen als ongelooflijk gastvrij en China als vriendelijk land. En de wereld mag in zijn handen knijpen dat zij het land onder controle hebben want als dat niet het geval zou zijn hebben wij daar met zijn allen heel veel last van. Wij hopen dan ook dat de Olympische Spelen een geweldig succes mag worden in China en dat alle sporters hun beste prestaties aan de wereld mogen laten zien.
En de veranderingen die wij daar met eigen ogen constateren zijn alleen maar ten positieve voor het land en alleen maar te prijzen. Eigenlijk zien wij iets aparts gaande, hier in Europa wordt het steeds minder vrij onder het mom van terrorisme en in China zien we elke keer weer juist meer vrijheden. Ook dat is duidelijk aan het verschuiven. Over dertig jaar kon het wel eens zo zijn dat er een Chinese versie van Erik van Muiswinkel opstaat om de schandalige omstandigheden van de Europeanen aan de kaak te stellen.
Robert de Vos
Voorzitter
Geplaatst door: Europe China Foundation | 21 februari 2008 om 0:05
China is nog niet zo lang geleden begonnen op allerlei terreinen een inhaalslag te maken. De groei van de economie is nauwelijks bij te benen. Het armoedepercentage zakt met een sneltreinvaart. Krotten gaan tegen de vlakte om plaats te maken voor talloze nieuwe woningen. Vanzelfsprekend valt er nog veel te verbeteren, op sociaal gebied, aan de persvrijheid, aan de mensenrechten. Maar wie de geschiedenis kent ziet ook daar vooruitgang. De nog steeds bestaande misstanden zijn grotendeels een erfenis van het verderfelijke communistische systeem van weleer. Hoewel het tij inmiddels aan het keren is en het communisme in China nauwelijks nog communistisch te noemen valt zal het nog wel even duren voordat al het kwaad is uitgebannen. Bij dit alles dient men zich wel te realiseren dat het gaat om een land met 1,3 miljard inwoners (dat is eenvijfde van de wereldbevolking) en 54 minderheden binnen de grenzen. Het land is zo immens groot, het verderfelijk systeem zit nog zo diep verankerd en corrupte partijbonzen zitten op veel plaatsen nog zo stevig in het zadel dat nog grote inspanningen verricht moeten worden. Als het al moeilijk blijkt te zijn om een land van 16 miljoen inwoners goed te bestieren, hoe moeilijk moet het dan wel niet zijn om in een land 1,3 miljard neuzen in de gewenste richting te bewegen. Toch ervaren heel veel Chinezen een opwaartse spiraal. Er waait een positieve wind door China en dan niet alleen in economische zin. Ik heb het land verschillende malen bereisd. Mijn zoon heeft er lange tijd gewoond en gestudeerd en spreekt de taal vloeiend. Wij hebben onze informatie verkregen uit gesprekken met een groot aantal mensen, waaronder veel (kritische) studenten. Ik deel met plezier de hedendaagse positieve stemming met de Chinezen en draag deze ook graag uit. De Olympische Spelen betekenen veel voor de Chinezen. Geloof me, het is er het gesprek van de dag. Ze symboliseren voor velen de nieuwe tijd en het afscheid van het verleden. Opgeheven Nederlandse vingertjes zullen in ons land ongetwijfeld tot veel zelfvoldoening leiden, maar in China zetten deze geen zoden aan de dijk. Je kunt je beeld van China natuurlijk vormen louter op basis van wat er nog steeds mis is, maar dat vertelt slechts één kant (niet het minst belangrijke overigens) van het verhaal. Het vertelt in ieder geval niet al die aspecten die vroeger slecht waren en nu inmiddels ten goede zijn gekeerd. Ik heb in de pedagogie altijd geleerd dat als je resultaat wilt bereiken je je beter op de positieve zaken kunt richten dan op de negatieve. Als de Nederlandse vingertjes zich eens zouden verdiepen in de positieve zaken die plaatsvinden bij eenvijfde deel van de wereldbevolking dan zullen ze nog verbaasd staan.
Geplaatst door: Jan | 29 februari 2008 om 23:42