Foei, wereldverbeteraar!

De kinderen van Nobelprijswinnaar Al Gore doen milieu-onvriendelijke dingen! Zijn zoon werd aangehouden omdat hij 160 reed en zijn dochter liet op haar bruiloft Chileense zeebaars serveren - een bedreigde vissoort. Onbekend is of Gore zelf ook van de vis heeft gesmuld. Oh, en Ghandi, prediker van geweldloosheid, verbood zijn doodzieke vrouw zich te laten behandelen door de arts in de gevangenis waar zij zat. Waarom vinden we het toch zo heerlijk om helden van hun voetstuk te laten tuimelen?

Waarom leggen we de levens van weldoeners, vrijheidsstrijders, bevlogen politici etc. onder de microscoop en staan we direct met het fileermes klaar als zij zich niet houden aan de door ons opgelegde norm van perfectie? Perfectie verdragen wij niet. We zouden er zelf te schril, te schamel, te menselijk bij afsteken.

Het kán niet, dat iemand zo goed, zo heilig is. Dat mág niet! Voor de draad met dat verborgen dubbelleven, die minnares, dat buitenechtelijk kind, die belastingfraude of familievete. En ja hoor, er is altijd wat te vinden. Want raad eens wat: het zijn ook maar mensen.

Zucht van verlichting. Het is dus niet waar, dat er mensen bestaan die beter zijn dan wij. Die het wél lukt om niet kleinzielig, hebberig, jaloers of zwak te zijn. Natuurlijk kun je elke held of heilige terugbrengen tot menselijke proporties. Gelukkig maar. Moet je daarom hun boodschap verwerpen? Ze beschuldigen van hypocrisie en alles wat ze tot stand hebben gebracht als waardeloos van de hand wijzen?

In tegendeel. Bewonder ze om hun passie, hun bevlogenheid, hun vasthoudendheid, hun wens om goed te doen. Wees mild ten opzichte van hun fouten. En heb diezelfde mildheid ten opzichte van je eigen fouten. Omarm je schaduw. Wat je bij anderen afkeurt, is wat je in jezelf afkeurt. Kun je het jezelf vergeven, dan kun je het je medemens ook vergeven. Het is allemaal mensenwerk. Maar soms met een goddelijke vonk. Wat mooi als je die in jezelf weet te vinden.

'De column van...' is deze keer geschreven door Karin Bosveld (freelance journalist en counselor).

Comments

[Geplaatst door: Piet]

Erg goed verhaal. Ik weet niet of je dit artikel http://www.time.com/time/world/article/0,8599,1655415,00.html
toevallig kent. Het lezen van het artikel in een toevallig gekochte Time Magazine was voor mij een grote shock. Moeder Theresa, zoveel vragen, onzekerheid en 'schaduw'? Toch was het ook een eye-opener. In mijn eigen omgeving waren mensen van voetstukken gevallen en wat nog vreemder was, ikzelf ook! Ik viel van een zelf gecreeerd voetstuk(je).
Reality check zeg maar. En toch door inderdaad die 'schaduwkantjes' langzaam te accepteren merk je dat je beide bent. Je bent zon en schaduw. Je bent Yin en Yan. Zo hoort het ook. Het is aan jou te bepalen waar je nadruk 'licht'. Loop je in je licht of blijf je hangen in je schaduw.

[Geplaatst door: Thomas]

Dan kun je je ook afvragen : waarom plaatsen we/jij/ik mensen zo graag op een voetstuk? Niemand is 'perfect' en vroeg of laat ontdek je de mindere kanten van iemand.
Mijns inziens heeft het met een behoefte te maken, een behoefte die we als kind niet of onvoldoende vervuld hebben gehad.
Iemand die stellig zegt hoe het is, hoe je het beste kunt leven, iemand die om je lijkt te geven. Als een papa of mamma...
Maar iedereen heeft zijn mindere kanten!
Daarom vraag ik mijzelf af als ik de 'slechte' kanten bij iemand zoek, waarom ik dat doe. Daar kan ik van leren, en dat telt!

Dat is mijn idee d'r over :)
Thomas

[Geplaatst door: Karin Bosveld]

Interessant artikel Piet. Veelzeggend de zin 'the woman the world thought it knew'. Met al haar twijfel is ze meer mens dan heilige. Dat maakt haar daden des te grootser, eigenlijk.