Sommige filmpersonages kunnen - als je de kale feiten bekijkt - op weinig sympathie rekenen. Omdat ze onaangepast gedrag vertonen, rare dingen doen, afwijken van de meute. Of omdat ze iets heel ergs gedaan hebben. Als je als kijker dan uiteindelijk tóch geraakt wordt door zo'n personage, weet je dat je met een bijzondere film te maken hebt.
Hallam, de hoofdpersoon in Hallam Foe, is een voorbeeld van zo’n personage. De 17-jarige Hallam woont op een prachtig landgoed in Schotland. Zijn moeder is twee jaar eerder overleden, zijn vader is hertrouwd. Hallam brengt de meeste tijd door in een boomhut, waar hij zijn eigen werkelijkheid gecreëerd heeft. Hij tooit zich met vreemde hoofddeksels, versiert zijn gezicht met een soort tribals van lippenstift, maar bespiedt vooral de mensen om hem heen.
Als Hallam's oudere zus het huis verlaat, vindt zijn stiefmoeder dat het tijd wordt dat Hallam ook vertrekt en forceert ze hem op een nogal onorthodoxe manier. Vervolgens zwerft Hallam door de straten van Edinburgh. Al die tijd is hij ervan overtuigd dat zijn stiefmoeder verantwoordelijk is voor de verdrinkingsdood van zijn moeder, die volgens zijn vader echter zelfmoord heeft gepleegd.
Dan verschijnt Kate in beeld, een jonge vrouw die als twee druppels water op Hallam's moeder lijkt. Met een smoes komt Hallam met Kate in contact en bespiedt hij haar vanuit de klokkentoren van het hotel waar hij werkt en waar hij ’s nachts illegaal slaapt. Terwijl Hallam's gevoelens voor Kate groeien, komt het tot een onvermijdelijke confrontatie tussen Hallam en zijn stiefmoeder.
Op papier lijkt Hallam Foe (Foe betekent vijand) een nogal duistere film. Een tiener-op-drift met een Oedipuscomplex en een voyeurisme-obsessie: het is geen makkelijk onderwerp. Knap genoeg heeft de film desondanks een lichtvoetige toon. De prachtige wijde shots van Edinburgh, met Minoes-achtig geklauter over de daken, geven Hallam Foe de sfeer van een sprookje. Ook de schattige openingssequentie en de levendige soundtrack dragen bij aan het verminderen van de zwaarte van de film.
Maar het is vooral acteur Jamie Bell (bekend van Billy Elliot) die Hallam Foe de moeite waard maakt. Want hij maakt duidelijk dat Hallam, ondanks dat rare gedrag, mededogen verdient. Dat Hallam kapot is van de dood van zijn moeder en daar op zijn manier mee in het reine probeert te komen. En dat we hem daarom niet te snel moeten (ver)oordelen. Want deze soms rauwe film heeft dan wel een kil randje, maar door de acteerprestatie van Bell vooral ook een heel warm kloppend hart. Hallam Foe is half mei verschenen op dvd.
'Zin in film' wordt je aangeboden door Mirjam Groen. Ze woont in Berlijn en is freelance journalist voor o.a. VARA TV magazine.
Reacties