Hoe realistisch is realistisch eigenlijk? Is het je wel eens opgevallen, dat mensen die constant beren op de weg zien, zichzelf graag realistisch noemen? Het leven is af en toe moeilijk en je moet nu eenmaal rekening houden met wat er fout kan gaan, zeggen ze dan.
Maar ik vraag me af: Wordt het leven niet juist moeilijk door er op deze manier naar kijken? Als je alsmaar goed in de gaten houd wat er fout kan gaan en wat moeilijk is, heb je dan nog nog wel tijd over om aandacht te geven aan wat er allemaal wél goed zou kunnen gaan, wat er mogelijk is?
En hoe realistisch is het eigenlijk om alleen je aandacht te richten op de valkuilen? Heb je dan je ogen nog wel open voor de springplanken, opstapjes, rode lopers en aangereikte handen die het leven ook biedt. Zie je niet zo slechts de helft van het plaatje?












