Stressloos

Het leven zelf is natuurlijk ook een reis. Dus lees je hier ook avonturen van anderen. Deze keer De reis van.... George Knottnerus:

Wat doen veel mensen het liefst als ze vrij zijn? Reizen. Liefst naar verre oorden. Om andere culturen mee te maken. Te genieten van exotische stranden met palmen. Avonturen te beleven. Hopen op nieuwe contacten, vriendschap, ja zelfs liefdes.

Daar hebben ze wel een paar duizendjes voor over. En een paar prikken her en der tegen enge ziektes. Met Toscane of Madrid kun je eigenlijk niet meer thuiskomen. Istanboel en Moskou kunnen net. Maar met Peking en Los Angeles tel je pas echt mee.

De aantrekkingskracht van een verre reis valt niet te ontkennen. Voedselvergiftiging, verloren bagage, kans op een overval of malaria nemen we voor lief. We zijn steeds nieuwsgierig naar een nieuw land, een ander continent. Reizen is de geoorloofde verslaving geworden van de moderne westerse mens. Maar...

Sinds toen ben ik ervan genezen. Op weg naar het station reed mijn taxi zich muurvast in het verkeer. Brommers snorden langs de spiegels en bumpers van de auto’s in de file. Met mijn hoofd vol stress om de trein die ik misschien zou missen zocht ik naar afleiding. Hoewel de hitte schreeuwde om het raampje open, hielden herrie en stank het raampje van de taxi stijf dicht. Dus keek ik door het glas naar buiten.

En daar zat hij. Pal naast mijn raampje. De lezende man. Op een bankje in een bushalte. De man doodde de tijd niet tijdens het wachten op zijn bus. Nee, volledig geconcentreerd ging hij op in wat hij las. Benen uitgestrekt met op zijn schoot het boek met de kaft naar mij toe. De lezer straalde zo’n rust uit temidden van de stadshectiek dat hij al mijn aandacht wegzoog.

Op de kaft van het boek stond: Anna Karenina L. Tolstoj. Voort zoevend over de rails reisde de man op het bankje in mijn hoofd met me mee naar huis. Hoe kon hij zo opgaan in zijn boek met zoveel drukte om zich heen? Toen nam ik een kloek besluit voor een volgende vakantie.

Te voet trok ik dit jaar dus langs de Hollandse kust. Met in mijn rugzak een tentje en een paar boeken uit de bieb. Behalve een stressloze voetreis in eigen land maakte ik, liggend in een duinpannetje, een wereldreis en een tijdreis in één. Naar tsaristisch Rusland voerde die reis, want uit de bieb nam ik Tolstoj’s Anna Karenina mee. 

'De reis van...' is deze keer geschreven door George Knottnerus en verscheen ook in wandelkrant Te Voet.

Comments

[Geplaatst door: Petra]

Mooi verhaal!

[Geplaatst door: Nancy]

Herkenbaar, reizen en rust ervaren kan ook heel "gewoon" in jezelf. Ik ben net terug van 3 weken USA en eigenlijk was ik nog steeds vermoeid door al get gereis en vele kilometers die ik had gemaakt. Maar aan de andere kant, door op te gaan in een andere cultuur en geprikkeld te worden door andere mensen, geuren, kleuren ben ik ook weer verrijkt. Maar ik denk eerlijk gezegd dat dat in principe overal kan, mits je er voor open stelt...in NL of waar ook ter wereld.

[Geplaatst door: De maker van Zinfo]

Ja, reizen kan zeker ook verrijken. Ik ben een paar keer met mijn rugzakje door Azië getrokken en dat was zeker inspirerend en leerzaam. Maar dichtbij huis kan ik ook zeker genieten...