Het leven zelf is natuurlijk ook een reis. Dus lees je hier ook avonturen van anderen. Deze keer De reis van.... Marja Ruiterman:
Mijn vader is negentig en is op zoek naar zichzelf. Mijn vrienden en ik zijn vol bewondering. Pa ziet er weer jong uit, heeft halflang haar, is vriendelijk, zegt niet veel maar af en toe… dan kijken wij hem verbaasd aan.
Mijn moeder overleed in juni en nu is pa op zoek naar zichzelf. Op de begrafenis van mijn moeder waren alle blikken al op hem gericht en vooral mijn familie was met stomheid geslagen. Is dat Nico? Voor het eerst in zijn leven zat hij op de praatstoel tijdens de lunch. Al die aandacht van al die mensen die hem vroegen over zijn leven. Hij bloeide helemaal op. Ma was degene die altijd alle aandacht opeiste en ze deed dat met verve. Heb al veel over haar geschreven, en nu is mijn vader aan de beurt.
In het begin werd hij op de galerij van de ouderenflat door allerlei dames aangesproken om te condoleren. Dacht nog even dat hij binnen de kortste keren alweer verkering zou hebben. Toch liep dat anders want na de eerste belangstelling zakte het al snel af. Pa viel terug en ik zag hem vereenzamen. Nam hem een paar keer mee om samen in het ouderencentrum om de hoek te eten. Hij vond er niets aan: "Moet ik tussen die oudjes zitten?"
Ma zwaaide de scepter in huis en pa had daar niet veel over te zeggen. Alles werd door mijn moeder verzet en herverzet en ze vroeg wel twintig keer: "Hoe staat het vaasje daar? Of daar? Of toch maar hier?" En als pa zei: "nou, hier dan maar"… en dan werd het toch natuurlijk daar. Dat weet ik nog uit mijn jeugd… toen ging het ook al zo. Pa liep op zijn tenen door het huis. Ik kwam er achter dat hij zelfs achterstevoren tv keek. Op mijn vraag waarom hij de stoel niet omkeerde zodat hij pal voor de tv zou zitten, zei hij: "Dat vond je moeder niet goed." "Maar ma is dood", zei ik verbaasd. "Ja, maar je weet maar nooit", zei pa.
Dat kwam natuurlijk door mij omdat ik zeker weet dat ma nog ergens rondzweeft. Daar is pa door aangestoken. Heb het veel over de ziel en onsterfelijkheid als troost en ondersteuning omdat ook hij niet al te lang meer zal hebben.… maar dit was natuurlijk niet mijn bedoeling.
Pa hoorde elke avond venijnige tikken in de bestek-la en verdacht ma ervan de tikker te zijn. Niet zo gek, want hij at haast niets en ma wilde natuurlijk dat hij weer ging eten. Logisch dat de bestek-la de aangewezen plek is om hem aan te sporen weer te eten. Een paar weken geleden belde pa me op met de mededeling dat hij een draaistoel wilde kopen zodat hij de stoel kon draaien van de tv naar de tafel. Hij kreeg pijn in zijn nek. Ook wilde hij een lamp bij de stoel en hij hing overal foto's op van ma, zijn ouders en van mij. Revolutie… het huis is nu van pa.
Omdat ik het leuk vind en ook om pa te redden van de eenzaamheid, neem ik hem soms mee naar bijeenkomsten, zoals onder andere meditatie avonden, lessen in verlichting, stilteconcerten en soms zelfs naar mijn werk. Mijn vrienden Tijn en Kris geven lessen in verlichting en pa zit twee uur aandachtig te luisteren en mee te mediteren.
In het begin zat ik alleen over hem te mediteren omdat ik in de gaten hield wat en hoe hij deed. Verveelde hij zich niet? Zakt hij niet weg? Viel hij niet in slaap? Nee hoor, pa zat rechtop… voeten op de grond en totaal alert.
Tijdens de bijeenkomsten wordt hem regelmatig gevraagd: "Mijnheer Ruijterman hoe vindt u de lessen?" Dan antwoord hij: "Tja... het leven is een mysterie en ik begrijp nu nog niet wat de zin ervan is… maar het is heel erg interessant en dat ik op mijn negentigste nog op zoek ben naar mezelf is een wonder!" En dat is het!
'De reis van...' is deze keer geschreven door Marja Ruijterman.
prachtige column, en een hele mooie boodschap... wauw!
Geplaatst door: Leonie Linssen | 13 januari 2009 om 17:55
Heel mooi! :)
Dat maar veel mensen zo'n oude dag mogen beleven!
Geplaatst door: Bas van de Plas | 14 januari 2009 om 9:58
ontroerend mooi hoopgevend verhaal
Geplaatst door: Petra | 15 januari 2009 om 10:03
Mooi, dat je vader nog zo op pad gaat.
Lijkt mij een jonge ,avontuurlijke geest
in een wat oudere verpakking.
Geplaatst door: marianne van leeuwen | 11 februari 2009 om 12:49