In de nieuwe Happinez las ik een mooi verhaal van hoofdredacteur Ruud Hollander:
Met wat vrienden bevond ik me op een zuidelijk strand en terwijl ik met mijn tenen in het zand woelde, genoot ik van een zacht lentezonnetje. De ruisende zee wiegde mijn gedachten. Ik voelde me heerlijk relaxed. Tot een vriendin zich bij ons voegde. "Gaan jullie mee?", vroeg ze. "We willen naar een yogales van een docent in de buurt. Ze is heel bijzonder."
En weg was de innerlijke rust. Want natuurlijk: het strand was heerlijk, maar ja, die yogales wilde ik ook. Moest ik gewoon hier blijven? Of was het dom niet te gaan? Wat zou ik missen? Vooral dat laatste woog zwaar. Ik dacht: "Straks maken zij iets geweldigs mee en ben ik er niet bij."





