Zinfo | zinvol nieuws & info

Dieren op vakantie

Het is weer vakantie en voor veel mensen en dieren een leuke, maar ook spannende tijd. Even weg en genieten van vrije tijd of juist actief op vakantie. Voor onze huisdieren niet altijd een leuke periode, vooral als ze niet mee kunnen.

Zo ook voor mijn eigen hond Joe. Het is niet ideaal om een grote Ridgeback in een klein tentje te stoppen en al helemaal niet als hij niet mee kan naar de verschillende activiteiten die we van plan zijn. Een hond dan maar in de auto laten zitten is géén alternatief! Hoe vreselijk ik hem op onze wandelingen ook zal missen, Joe gaat niet mee en gaat uit logeren.

Joe is niet het enige huisdier dat in de vakantie ondergebracht gaat worden. De pensions zitten bomvol en vele andere dieren worden verzorgd door bekenden, vrienden of familie.

Crisis van het mens-zijn

In deze tijd van crisis wordt er voortdurend gedacht en gesproken over manieren om het geld te saneren. Want het is inderdaad de geldsector die de crisis heeft veroorzaakt en het is belangrijk daar aandacht aan te besteden. Maar het zijn de mensen die het moeten herstellen en mensen die er het slachtoffer van zijn. Vernieuwing is ondenkbaar zonder mensen.

In een wereld zonder mensen is natuurlijk ook geen geld nodig. De dierenwereld beschikt niet over geld. Natuurvolkeren beschikken niet over geld. Ze ruilen gewoon goederen en diensten. Uiteindelijk gaat het om de mens; mensen hebben geld gemaakt om welvaart en het welzijn te verhogen. Maar door het misbruik van geld is het welzijn verziekt.

Mijn vader zoekt naar zichzelf

Mijn vader is negentig en is op zoek naar zichzelf. Mijn vrienden en ik zijn vol bewondering. Pa ziet er weer jong uit, heeft halflang haar, is vriendelijk, zegt niet veel maar af en toe… dan kijken wij hem verbaasd aan.

Mijn moeder overleed in juni en nu is pa op zoek naar zichzelf. Op de begrafenis van mijn moeder waren alle blikken al op hem gericht en vooral mijn familie was met stomheid geslagen. Is dat Nico? Voor het eerst in zijn leven zat hij op de praatstoel tijdens de lunch. Al die aandacht van al die mensen die hem vroegen over zijn leven. Hij bloeide helemaal op. Ma was degene die altijd alle aandacht opeiste en ze deed dat met verve. Heb al veel over haar geschreven, en nu is mijn vader aan de beurt.

In het begin werd hij op de galerij van de ouderenflat door allerlei dames aangesproken om te condoleren. Dacht nog even dat hij binnen de kortste keren alweer verkering zou hebben. Toch liep dat anders want na de eerste belangstelling zakte het al snel af. Pa viel terug en ik zag hem vereenzamen. Nam hem een paar keer mee om samen in het ouderencentrum om de hoek te eten. Hij vond er niets aan: "Moet ik tussen die oudjes zitten?"

Hondenhemel

Piepje was de eerste hond die ik kende. Hij was een echte trouwe strand- en zeehond. Toen hij er niet meer was, vertelde mijn moeder dat hij naar de hondenhemel was gegaan. De volgende hond, Puk, haalden we uit het asiel.

Hij bleek de aardigste valse hond ter wereld. Wat kun je verwachten als je eerste baas je alleen patat en slaag geeft? Uit gaan met Puk was een hele toer. Je moest hem vangen met een lasso, anders stonden zijn tanden in je hand.

Plato, ook een reu, verwierf in ons gezin faam als de hond die de kittens van de poes trouw gezelschap hield. En hun achterlijfje schoonlikte na elk plasje of drolletje. Natasja, een teefje ditmaal, kwam met een van mijn broers meelopen uit het niets. En – na twee keer zeven pups het leven te hebben geschonken – ging zij er ook in op. Toen zij oud was en doodziek nam zij opnieuw een radicaal besluit: om voorgoed in de bossen te verdwijnen.

Gedachtenkracht

Zo'n twintig jaar geleden werkte ik met kleuters en had een minibaantje als overblijfmoeder. Het was vier dagen, één uurtje in de week. Het leek me leuk met kleine kinderen te werken. Het was op een zeer keurige school in een chique Amsterdamse buurt. Ik zag me zelf al spelen en verhaaltjes vertellen en liedjes zingen.

Het liep anders. Het eerste uur dat ik binnen was, stond er een klein meisje met blonde krulletjes voor me. De moeder liefdevol achter haar. "Dag trut", zei de kleine krullebol tegen me. De moeder glimlachte trots naar haar dochtertje. Dat ene uurtje vloerde me totaal. Ik redde wat er te redden viel, haalde ze uit elkaar, veegde boterhammen van de muur en schreeuwde de longen uit mijn lijf. 's Middags kon je me opdweilen.

Show me change

Die vraag hoorde ik opduiken in Amerikaanse media nadat Barack Obama zijn ministers had bekendgemaakt. Hieronder lees je de reactie en uitleg van gastblogger Hans Bryers uit New York:

Er komen veel van dergelijke reacties, vooral van buiten de VS. Veel Europeanen dachten, ten onrechte, dat Obama een soort 'linkse Verlosser' was. Maar 'links' betekent in Europa heel wat anders dan hier in de VS, en 'socialist' is hier een beetje een scheldwoord. In werkelijkheid is Obama, naar Europese en vooral Nederlandse maatstaven, wat rechts van het midden in het politieke spectrum.

Wat die 'change' betreft, vergeet even niet dat Obama nog geen president is, dat wordt hij pas op 20 januari. Tot die tijd kan hij geen enkele maatregel nemen, anders dan zijn kabinet proberen samen te stellen. En, volgens de wet hier, moeten die ministers die hij wil benoemen, eerst nog door het congres goedgekeurd worden. Hij heeft nog geen regeringsprogramma aangekondigd, en hij zou wel gek zijn dat te doen voordat hij precies weet hoe slecht de economische situatie is, of misschien wel meevalt.

Mijn antwoord op respectloos gedrag

Afgelopen 13 november was het de dag van respect; prima als er op een dag in het jaar extra aandacht gevraagd wordt voor deze waarde, doch mijn wens is om er alle dagen aan te denken en naar te handelen.

Deze behoefte is enkele jaren geleden ontstaan, toen mijn oudste zoon in aanraking kwam met het fenomeen pesten... dit was het allerlaatste dat ik als moeder had verwacht mee te maken.

Na alle woede, frustratie en onmacht, kwam de drang om er iets mee te kunnen doen en het niet als incident te accepteren. Op dat moment was ik als ouder lid van de medezeggenschapsraad van de school van onze kinderen en kon ik de vraag wat breder neerleggen; hoe willen we omgaan met pesten in het bijzonder en met elkaar in het algemeen?

Verstandig kiezen

Afgelopen week stond het dierenasiel op mijn voicemail. Of ik een afspraak wilde maken om mijn poes te steriliseren. Ik denk: Wat? Dat jonge diertje nu al steriliseren?

Ik keek naar mijn lieve kleine speelse poesje Tinky dat voor mijn gevoel nauwelijks al volgroeid is. Het arme beest onder het mes? Haar vrouwelijke edele delen verwijderen? Haar het recht op jonge kittens ontnemen? Het ging compleet tegen mijn gevoel in!

Ik stond even in dubio. Zal ik niet nog een half jaartje wachten? Ze is nu zo leuk en speels en het wordt vast een dikke saaie slaapmuts als ze gesteriliseerd is. Belemmerende gedachten dus. En tijd voor de hoe-maak-ik-de-beste-keus test. Deze bestaat uit drie vragen:

Stressloos

Wat doen veel mensen het liefst als ze vrij zijn? Reizen. Liefst naar verre oorden. Om andere culturen mee te maken. Te genieten van exotische stranden met palmen. Avonturen te beleven. Hopen op nieuwe contacten, vriendschap, ja zelfs liefdes.

Daar hebben ze wel een paar duizendjes voor over. En een paar prikken her en der tegen enge ziektes. Met Toscane of Madrid kun je eigenlijk niet meer thuiskomen. Istanboel en Moskou kunnen net. Maar met Peking en Los Angeles tel je pas echt mee.

De aantrekkingskracht van een verre reis valt niet te ontkennen. Voedselvergiftiging, verloren bagage, kans op een overval of malaria nemen we voor lief. We zijn steeds nieuwsgierig naar een nieuw land, een ander continent. Reizen is de geoorloofde verslaving geworden van de moderne westerse mens. Maar...

Het geluk schrijft met wit

In tegenstelling tot de 'traditionele' psychologie die primair gericht is op het ontdekken en genezen van psychische problemen, leggen aanhangers van de positieve psychologie juist de nadruk op het optimaal laten functioneren van mensen.

Na lang wachten was het afgelopen woensdag eindelijk zover: in Oegstgeest voltrok zich het eerste Nederlandse positieve psychologie symposium Thoughts on Happiness. De nadruk van dit congres, welke georganiseerd werd door Arjan Haring van het Haring InstitUte of Happiness, lag op ieder mogelijk aspect van geluk.

Verschillende nationale en internationale sprekers waren hiervoor afgereisd naar Oegstgeest... en klaarblijkelijk ook met verschillende vervoersmiddelen. Eén van de sprekers zat namelijk in dezelfde bus als wij zaten. Hoewel reizen met het openbaar vervoer niks voor ons is, kunnen wij ons voorstellen dat het hem wel gelukkig maakt.