Zinfo op reis | zinvol nieuws & info

Bestaat lotsbestemming?

Geloof jij heilig in doelen stellen en je leven helemaal in eigen hand nemen? Of zou er ook nog zoiets bestaan als lotsbestemming? En spelen we allemaal 'n rol in het grotere spel, of heeft eenieder slechts de hoofdrol in z'n eigen toneelstuk?

Sommige mensen geloven dat 't leven je overkomt en dat je daar weinig of geen invloed op hebt. Ze voelen zich een speelbal van emoties en omstandigheden. Het leven neemt een loopje met ze en ze kunnen niet anders dan meelopen. "Zo is het leven nu eenmaal en zo ben ik gewoon. Niets aan te doen", is de verlammende gedachte.

Anderen geloven dat je je leven in de hand kunt nemen en alles zelf kunt creëren. Je levenspad, je toekomst, je wereld. Een kwestie van focus en wilskracht. Gedachte- en doekracht. Gewoon weten wat je wilt en dan doelen stellen, actie ondernemen, beetje visualiseren en hoppeteetje; je zet het Universum naar je hand. "Beter één leven helemaal in de hand, dan een paar keer je hand verbrand", is de gedachte. "Strijden of zwakjes ten onder gaan".

Genieten van de stilte

Gubbio, Italië - even weg van het lawaai. Een oude vriend organiseert op een gigantisch landgoed een stilte-retraite. Samen met vijftien voor mij onbekende mensen ga ik een week lang niets zeggen. Wanneer ik de avond voor de retraite als laatste arriveer, slapen de meeste deelnemers al. Ik heb de gelegenheid gemist om mezelf voor te stellen en hen te leren kennen. Als ik hen de volgende ochtend aan het ontbijt zie, wordt er al niet meer gesproken en kan ik iedereen alleen maar vriendelijk toeknikken.

Geen idee hoe ze heten, waar ze vandaan komen, wat ze in het dagelijks leven doen. Natuurlijk ga ik raden en natuurlijk blijk ik er achteraf in veel gevallen naast te zitten. Alleen de nationaliteit van John wordt duidelijk. Het is de eerste keer dat hij zo'n stilte-retraite doet en hij vergeet geregeld dat er niet mag worden gesproken. Als hij iets moois ziet of ergens van schrikt, flapt hij het eruit. Om vervolgens zijn handen voor de mond te slaan en excuses te mompelen, waarvoor hij zich dan weer verontschuldigt... Heerlijk!

Nog twee weken...

Nog minder dan veertien dagen en dan kunnen we weer normaal gaan leven. Ik heb het uiteraard over de komende presidents- verkiezingen hier in de VS. Gedurende de bijna halve eeuw dat ik hier gewoond, heb ik nooit zo’n furore over een verkiezing meegemaakt. Iedereen spreekt er over, schreeuwt er over, lacht er over, huilt er over, vecht er over, schrijft er over en filosofeert er over. Hoe komt dat?

Wel, in de eerste plaats door de kandidaten zelf: voor het eerst in decennia is er een zeer duidelijk verschil tussen de hoofdrolspelers die ons door de twee partijen voorgeschoteld worden (de twee partijen? kunt U nu zeggen; het zijn er toch meer? Ja, dat klopt, maar die andere tellen niet mee – dit jaar minder dan ooit). In de tweede plaats omdat de strijd lekker fel gestreden wordt. En in de derde plaats omdat er veel humor bij te pas komt: we kunnen vaak lachen.

Honden helpen

In maart dit jaar gingen mijn vriend en ik op rondreis in Sri Lanka. Ik was nog nooit naar Azië geweest, dus vond het wel een hele beleving. Daarnaast hadden we een groepsreis geboekt en bleken we uiteindelijk de enige twee te zijn, dus hadden we nog een prive-reis ook. We hadden lekker vroeg in het jaar geboekt, want er was de periode daarvoor een hoop gebeurd; ik had vanaf augustus tot januari met een burn-out thuisgezeten, iemand overleed, en daarnaast had mijn vriend ook nog zijn handen vol aan het opstarten van zijn nieuwe bedrijf. We konden dus wel een getaway gebruiken!

Voor het vertrek had ik reeds wat vooronderzoek gedaan. Ik wist dat ik daar grote hoeveelheden zwerfhonden zou zien dus ik had van tevoren contact opgenomen met organisaties die zich daarvoor inzetten. Ik vroeg ze of ik iets kon doen als ik daar was, behalve iets te eten geven, en ze adviseerden mij in Sri lanka ontwormings- en vitaminepillen te kopen en dit te mengen met voedsel. Tijdens onze reis, die 16 dagen duurde, heb ik dit dus constant gedaan. Ik ben ook een paar keer met onze reisleider op pad gegaan, op 'dog rescue' zoals hij dit noemde.

Nigeria positief belicht

Nigeria?! Ga je naar Nigeria? Weet je wel dat het land heel corrupt is! Dat het bekend staat om creditcard fraude, areaboys en dat zo'n 60% van de gevangenen zonder proces vastzit?

Ja, dat is waar het land bekend om staat (dankzij de berichtgeving in Nederland). En? Kan dat misschien juist een reden zijn om er naar toe te gaan? En? Kan het beeld verschillen van de werkelijkheid die je ervaart als je er zelf naar toe gaat?

Van mensen die er wonen krijg ik een heel ander beeld. Dit land is verslavend! Als je hier eenmaal geweest bent, wil je weer terugkomen. Ja, er valt nog genoeg te doen in Nigeria en ja, er gebeurt ook al heel veel.

Passievol samenwerken

Van de week kreeg ik een heel leuk sms-je: Lieve schat, moest net aan je denken en toen werd ik toch zo blij! Het sms-je was niet van mijn liefje, al had dat wel gekund. Nee, deze was van een collega met wie ik sinds kort samenwerk. Passievol samenwerk wel te verstaan. En dat is een cadeautje.

Werkzaam in de gezondheidszorg en in het bedrijfsleven kreeg ik mijn collega's cadeau, uitgezocht door bazen en HR managers. Soms klikte het goed, andere keren minder. En altijd was er wel een energievretende collega aan wie ik me vreselijk irriteerde. Meestal omdat hij of zij zo compleet anders was dan ik, een andere visie had op zaken en dus anders werkte. Gelukkig leerde ik in de loop der tijd om met mijn allergieën om te gaan, zeker toen ik meer inzicht kreeg in de wetten van de communicatie en in mijn eigen aandeel van zaken.

Realisme

Hoe realistisch is realistisch eigenlijk? Is het je wel eens opgevallen, dat mensen die constant beren op de weg zien, zichzelf graag realistisch noemen? Het leven is af en toe moeilijk en je moet nu eenmaal rekening houden met wat er fout kan gaan, zeggen ze dan.

Maar ik vraag me af: Wordt het leven niet juist moeilijk door er op deze manier naar kijken? Als je alsmaar goed in de gaten houd wat er fout kan gaan en wat moeilijk is, heb je dan nog nog wel tijd over om aandacht te geven aan wat er allemaal wél goed zou kunnen gaan, wat er mogelijk is?

En hoe realistisch is het eigenlijk om alleen je aandacht te richten op de valkuilen? Heb je dan je ogen nog wel open voor de springplanken, opstapjes, rode lopers en aangereikte handen die het leven ook biedt. Zie je niet zo slechts de helft van het plaatje?

Gezondheidszorg in New York

Zoals jullie wel gemerkt hebben (hoop in tenminste!) was ik er kortgeleden enkele weken niet – ik was ziek. Gedeeltelijk thuis, en gedeeltelijk in een ziekenhuis. Maar nu is alles weer in orde, en het is een goed moment om iets wat over de gezondheidszorg hier te vertellen.

Daarover bestaan in Europa, en dus ook in Nederland, veel misverstanden: 'er is bijna geen gezondheidszorg in Amerika', zegt men, en als bewijs sleept men er dan altijd het feit bij dat 46 miljoen (hoofdzakelijk arme) Amerikanen helemaal geen ziekteverzekering hebben. En ja, dat cijfer klopt, maar dat wil helemaal niet zeggen dat die onverzekerden dan geen zorg krijgen.

Gratis ochtendconcert

Elke dag een ochtendconcert speciaal voor jou. Gratis en zonder verdere verplichtingen. Je hoeft je raam maar open te zetten en de klanken sprankelen de kamer binnen. Met een beetje geluk krijg je de schitterende kleuren van de opgaande zon als decor erbij. Klank en beeld zullen in elkaar vervloeien en je ochtendstond heeft goud in de mond. Vanaf half april tot half juni is het vogelconcert 's ochtends op zijn mooist. Maar ook in de nazomer en herfst kun je nog mooie vogels horen.

Als je wilt kun je, nadat je het raam hebt geopend, rustig in je bed blijven liggen om het te volgen. Je moet dan wel een beetje groen in de buurt hebben. Anders zul je het met wat mussen, een merel en een enkele duif moeten doen. Ook heel aardig hoor, maar nog niet je van het.

En nu wordt het menens!

De echte verkiezingscampagne voor een nieuwe Amerikaanse President is nu eindelijk op gang gekomen. 'Eindelijk' omdat die voorverkiezingen toch wel wat te lang duurden, en daardoor ging spanning er een beetje af. Deze meest belangrijke fase van de verkiezingen is kort: het begon op 1 september en loopt tot en met 3 november; op 4 november wordt er dan gestemd.

Zal het een nette, gentlemen-achtige strijd worden? Ziet er niet naar uit. De Republikeinen begonnen al snel met modder te gooien met allerlei vage en onbewezen beschuldigingen aan het adres van Barack Obama. Die waren makkellijk te weerleggen, maar er blijft altijd wel wat kleven, vooral bij Republikeinse aanhangers die dergelijke vage beweringen gewoon willen horen, en dan willen geloven. Veel verschil zal dat niet maken voor de uiteindelijk uitkomst, want dergelijke fanatiekelingen zouden toch nooit voor een Democraat gestemd hebben, maar er zijn altijd twijfelaars die er door beinvloed worden.