Zinfo | zinvol nieuws & info

Geniet van het leven

Uit de serie Less is more hier een inspirerend filmpje:

Welke wolf voed jij?

Op een avond vertelt een oude Cherokee-indiaan aan zijn kleinzoon bij het vuur over de innerlijke strijd die bij mensen van binnen gaande is…

Hij zei: "Mijn zoon, deze strijd is eigenlijk een strijd tussen twee wolven die binnen in ons allemaal huizen. De ene wolf is slecht, kwaad, jaloers, afgunstig, bezorgd en heeft spijt. Hij is hebzuchtig, arrogant en heeft zelfmedelijden. Ook is hij wrevelig, heeft valse trots, voelt zich superieur en inferieur tegelijk, liegt en heeft een groot ego."

Kippen en de vogel

Een man vond een ei van een vogel en legde het in een kippenhok. De vogel werd geboren, mengde zich met de kippen en groeide met hen op. Zijn hele leven deed de vogel wat de kippen deden, denkend dat hij een kip was. Hij scharrelde de aarde af naar wormen en insecten, hij kakelde en sloeg zijn vleugels uit om vervolgens enkele meters door de lucht te vliegen.

Jaren gingen voorbij en de vogel werd oud. Op een dag zag hij een schitterende vogel in de heldere hemel vliegen. Hij zeefde gracieus op de verschillende windstromingen, nauwelijks een slag makend met zijn grote vleugels.

De oude vogel keek met grote bewondering. "Wie is dat?" vroeg hij. "Dat is de koning van de vogels. Hij behoort tot de hemel. Wij behoren tot de aarde, wij zijn kippen", antwoordde zijn buurman. En zo leefde en stierf de oude vogel als kip, want dat is wat hij dacht te zijn. (bron: Spiritueel leraar)

Het kan ook anders

Ling, een groot Chinees koning tekende eens een lijn op de muur. Hij gaf zijn wijze mannen de opdracht de lijn korter te maken zonder hem aan te raken.

De wijze mannen braken er hun hoofd over en dachten dat het een onmogelijke opgaaf was.

Na enige tijd tekende één van de wijze mannen een tweede, langere lijn onder de eerste, zonder de eerste lijn aan te raken. Toen de langere lijn eronder stond léék de eerste lijn korter.

Bron: Verhalenkaart

Die ene zeester

Het tij had duizenden zeesterren op het strand gespoeld. Ze zouden onherroepelijk omkomen eer de vloed hen weer bereikte.

Een jongentje pikte zeesterren op en gooide ze terug in het water.

"Waarom doe je dat?", vroeg een oude man. "Het strand is kilometers lang. De meeste komen toch om. Wat voor verschil maakt het er een paar te redden?"

Het jongetje keek naar de spartelende zeester in zijn handen en zei: "Nee, voor de meeste maakt het niets uit, maar voor deze zeester wel degelijk." En hij gooide hem terug in zee.

Bron: Verhalenkaart

De diamant

Bij de rand van het dorp aangekomen, was de meester voor de nacht onder de boom gaan zitten, toen plotseling een dorpeling kwam aanlopen. "De steen, de steen, geef mij de kostbare steen!" riep hij.

"Welke steen?" vroeg de meester. "Gisternacht", zei de dorpeling, "zag ik in mijn droom een engel. Die vertelde mij dat ik aan de rand van het dorp in het schemerdonker een man zou aantreffen onder een boom. Deze man zou mij een kostbare steen geven die mij rijk zou maken."

De meester rommelde in zijn reiszak en haalde er een steen uit. "Waarschijnlijk bedoelde de engel deze", zei hij terwijl hij de steen aan de dorpeling gaf. "Ik heb hem enkele dagen geleden gevonden op een bospad. Je mag hem best hebben."

De tijger en de biggetjes

Deze keer een true story in de Zinfo rubriek Korte verhalen:
In een dierentuin in Californië, beviel een tijger van een zeldzame drieling tijgertjes. Spijtig genoeg werden de tijgertjes te vroeg geboren en stierven ze kort na de geboorte.
Na de bevalling herstelde de moeder tijger maar plots werd ze heel ziek terwijl ze lichamelijk eigenlijk in orde was. De dierenarts stelde vast dat ze een post natale depressie had en de dokters dachten dat de tijger met surrogaatbabies misschien geholpen zou zijn om uit de depressie te geraken.

Bij navraag in verschillende dierentuinen in het land bleek dat er nergens babytijgertjes waren van de goede leeftijd om bij de moeder te zetten. De dierenartsen probeerde dus iets anders. De enige babydieren die in aanmerking kwamen was een nest jonge biggen. De biggetjes kregen een tijgervelletje aan en het werkte! Meer foto's vind je hier.

De kunst van het ruzie maken

Er waren eens twee monnikken die al veertig jaar bij elkaar woonden en nog nooit ruzie hadden gehad. Op een dag zei de ene monnik tegen de ander: "Vind je ook niet dat het eens tijd wordt dat we ruzie hebben, al is het maar voor één keer?"

"Goed", antwoordde de andere monnik. "Laten we maar meteen beginnen. Waar zullen we eens ruzie over maken?"
“Over dit stuk brood misschien?”, opperde de eerste monnik.

"Oké laten we ruzie maken over dit brood. Hoe gaan we dat aanpakken?", vroeg de andere weer. "Dit brood is van mij en van mij alleen", zei de eerste monnik.
"Oh ja? Houd het dan maar", zei de tweede monnik.

Bron: Verhalenkaart

Broederschap

Er waren eens drie broers die samen door de wereld trokken. Het waren vrijheid, gelijkheid en broederschap. De vrijheid was het rijkst en op een dag merkte gelijkheid dit op. Hij zei "omdat jij rijk bent en ik niet, zijn we niet meer gelijk." De vrijheid vond dat gelijkheid zich maar aan hem moest aanpassen.

Maar gelijkheid zei "ik wil niet zijn zoals jij, als we niet gelijk kunnen zijn dan liever niet meer vrij." De broers kregen grote ruzie en besloten om uit elkaar te gaan. De vrijheid trok naar het westen en werd een wereldmacht. De gelijkheid koos het oosten en heeft het ook ver gebracht. Maar wie heeft er nog ooit iets gehoord van die broederschap...

Bron: Fons Jansen

De halsketting

Op de bodem van een kristalhelder meer lag een prachtige halsketting. Iedereen kon haar zien en velen doken het water in om de ketting te pakken te krijgen. Maar het lukte niemand. Zo gauw iemand de bodem bereikte, was de ketting verdwenen. En toch was het sieraad vanaf de oever van het meer duidelijk te zien.

Op een dag kwam de meester langs en men vroeg hem om raad. Hij keek het water in en zei: "De ketting ligt niet op de bodem van het meer. Wat jullie zien is alleen maar een weerspiegeling ervan." De mensen schudden hun hoofden en keken de meester twijfelend aan. Maar deze wees met zijn arm naar een boom die op de oever van het meer stond, met zijn takken boven het water. Aan een van de takken hing de schitterende ketting. Niemand had haar gezien; niemand had ooit naar boven gekeken.

En de meester zei: "Omdat jullie je blik niet verheffen, zien jullie alleen de weerspiegeling. De werkelijkheid is heel dichtbij, je kunt haar zo grijpen; laat je niet misleiden door haar weerspiegelingen in de materie, die zijn maar schijn. Open je ogen en word wakker."

Bron: Happinez / Verhalenkaart